Laatste artikelen

De Brussels marathon. Een stadsmarathon met bijna 400 hoogtemeters. Als je als laaglander denkt, zoals ik bij mijn eerste keer, het is daar vlak is kom je bedrogen uit. Het zijn hellingen wat parkoers je brengt. En dan niet 100 meter. Nee, soms km's achter elkaar. Maar die moet je ook weer naar beneden. Je begrijpt dat het pacen van deze marathon niet alleen enige parkoers kennis vereist, maar ook hoe je deze marathon op je bepaalde tempo opbouwt. Zelf loop ik daar als pacer (net als Antwerpen) alweer voor het 5de jaar. En altijd de 4 uur 15 groep. Streef tempo is 6.00 min/km. Zo houden we 2 min over voor bij de drankposten en andere ongemakken. Maar als ik dat streeftempo stug loop op dit parkoers, is binnen de eerste helft iedereen gesloopt voor de tweede helft. Pacing Brussels is dus heel anders als pacing Antwerpen. Het trouwens dezelfde organisatie en dezelfde groep pacers die ook Antwerpen verzorgd. Twee Belgische Stadsmarathons die groeiende zijn. Ook dankzij de feedback die ze krijgen van de groep pacers onder leiding van Marnix Callewaert en Christ Vandenbroucke.

Nu is het 2013 en het weer is prima. Niet te warm, geen wind of regen. Lopen en genieten dus over het heuvelige naar ook groene parkoers. Het zijn namelijk niet alleen gebouwen die je ziet. Mijn compagnon voor vandaag is weer Mark van Bogaert net als in mijn begin jaren als pacer. Nu paced Mark tegenwoordig liever de 4 uur 30 groep. Een tempo waar hij week in week uit marathons op paced. Ook een zeer ervaren pacer dus.

Het is 09.00 uur als we starten. Wij beginnen pas met meten als we over de startstreep lopen omdat ten eerste je toch je netto tijd krijgt en ten tweede onze gps anders direct een afwijking heeft. Nu loop ik over het algemeen wel op het gevoel van mij benen en laat ik me niet gek maken door mijn gps. We beginnen rustig en niet te snel. Want oh, oh, oh. Ga je te snel, dan ben je lopend lijk op de alp d'huez van Brussel. De helling op 36 km. Rustig volgen de km's, maar op 9 km blijkt mijn Garmin al op 9.45 te staan. Dat die dingen iets afwijken is bekend maar zoveel in zo'n korte tijd, nee das te veel. Iets klopt niet. Of de borden of de Garmin geeft verkeerde info. Nu weet ik dat het parkoers al jaren hetzelfde is en 42,2 km is. Dus betaalt het zich vanzelf terug. Van sommige km borden weet ik nog exact waar ze moeten staan. Dus daar kon ik de tijd op ijken met de km borden. De eerste 10 km gaat met een gemiddelde van 6.07 min/km. Een goed rustig begin. Groeien in het tempo heb ik mezelf aangeleerd. In mijn eigen begin jaren als marathonloper analyseerde ik de tijden van lopers bij meerdere wedstrijden. Het mooiste voorbeeld vond ik altijd Uta Pippig. Altijd goed opbouwend. Maar bij een belangrijke marathon probeerde ze het met een snelle start. En je raad het al. Ze kreeg het in het kwadraat terug betaalden stapte uit.

Terug naar de marathon. Van 10 naar 21 km krijgen we weer langdurige hellingen te verwerken, opbouwend in snelheid maar wel rekening houdend met de hellingen. Bij stijgende km's gaat het tempo omlaag. Gaan we dalen, tempo omhoog. Maar ook weer niet te snel. Het gemiddelde van dit stuk 6.02 min/km. Ondertussen zie ik dat Mark het moeilijk begint te krijgen dat zie aan zijn gezicht. Ik ken hem langer dan vandaag. Na 25 km geeft Mark dit ook aan en stopt, tijdelijk. Want het stuk waar hij stopt komen we 4 km later weer langs. Ik neem de groep op sleeptouw en coach wat debutanten. Na 29 km stapt Mark weer in. Want ja, we zijn er voor de lopers en niet voor onze eigen tijd of prestatie. Hij heeft er trouwens al meer dan 160 uitgelopen dus dat is de kunst niet meer. Mark oogt ook gelukkig weer wat frisser. Gemiddeld tempo tussen 21 en 30 km is 6.00 min/km. Langzaam komen we bij de helling op 36 km. Is die zo bijzonder dan? Nou, naast de flinke stijging en duur is het vooral de plaats in het parkoers. Ik kan makkelijk praten maar de lopers die hun marathon lopen staan vaak op breken en moeten dan zo'n helling verwerken. Nu zijn gelukkig niet allemaal zo en gaat een kwart van mijn overgebleven groep er aan de voorkant vandoor na deze helling. Wat mij deugd doet. Vanwege de goede opbouw hebben ze de kracht om  door te gaan. Zelf boemelen we naar de finish en proberen nog zoveel lopers te motiveren tot aansluiten. Gemiddelde tempo van 30 tot finish is 5.57 min/km. Wat resulteert in een eindtijd van 4:14:14. Mijn gps gaf 43,47 km aan en was dus afwijkend. Wederom een mooie en goed georganiseerde marathon waarde drankvoorziening uitmuntend is.

Reacties

Texel, ik kom er al sinds 2001 bij de wedstrijd. En niet altijd kom ik er even florisant uit. 3x ben ik uitgestapt en altijd op het zelfde punt. Texel een waddeneiland met een schijnbaar magische uitstraling op ultralopers. In het verleden was dit altijd de wedstrijd en daar omheen een lang weekendje weg. Tegenwoordig is het een lang weekendje weg met daarbij een loop over 60 km. Nu is Texel een voorbereidingswedstrijd geworden op weg naar de 24 uur van Steenbergen. Rustig lopen en heel blijven is het belangrijkste. En daar zit nu net het probleem van deze edtie. Een niet optimale conditie.

Sinds eind november 2012 kamp ik met de ene blessure na de andere. De meest idiote blessures kwamen voorbij. Was de ene niet weg kwam de volgende eraan. Ook blessure waar ik eigenlijk geen last van kan hebben na 29 jaar hardlopen en totaal 40 jaar sportbeoefening. Maar wat was het probleem. Ik heb me een ongans gezocht en gevonden. Een totaal versleten matras op mijn bed was de oorzaak. Na dat deze vervangen was voelde ik me steeds beter en sterker worden. Alleen stond “Texel” voor de deur. Mijn laatste euvel was mijn rechter kuitspier. De vraag was starten en kijken wat er gebeurd of niet lopen en alles, ook Steenbergen, is voorbij. Je voel wel aan je water dat ik voor het eerste koos.  

Vrijdagochtend zit ik al op het eiland. Van de urenlange file voor de veerboot was op ons tijdstip geen spraken. We konden nog niet van onze kamer gebruik maken in Stayokay dus eiland verkennen, voor het geval ik dat nog niet wist. Ook even het strand op bij de vuurtoren. Kolere wat was het daar koud, door die snijdende oosten wind.

De wind en zo nu en dan sneeuw was wat we tegen kwamen op het eiland. Maar wat trek je, betreffende je kleding, nu aan op maandag. Zondagochtend zou ik een duurloopje doen met clubleden van Marathonplus. Dat gaf ook duidelijkheid; Petje, buff, handschoenen, mijn rugzak met 3 ltr Hammer Perpetium erin (1,5 ltr in waterzak en 2 bidons van 750 cc), windjack, lange tight en een functioneel shirt met lange mouwen. En zo stond ik dus ook aan de start.

Voor de start kwam ik, hoe kan het ook anders met zo’n wedstrijdbekende tegen. Zo ook Ted Bruggeling, mijn oud trainer. Na even te hebben gekletst, waar Peter Witkam ook bij stond draaide Ted zich om. Op zijn startnr stond met stift. “Hans 18-03-13” en met een kruis erachter. Ik wist direct dat dit om duursporter Hans Weber ging, een bekende duursporter uit het Westland. Hans was een sporter die altijd bezig was voor goede doelen. Hans, was overleden. Hans R.I.P.

De start. Ben lekker achteraan gaan staan. Lekker rustig aan. Ik hoef me niet te bewijzen op Texel. De stoet komt langzaam op gang. Geen gedrang of getrek zoals het hoort bij ultrawedtrijden. Nu was ik van plan om rustig te lopen zo rond de 10 km/u. Tegen de 5 km gaan we het strand op. En wat voor strand. Nu kom ik uit het Westland en loop geregeld over het strand. Dus strand ervaring heb ik wel. Het strand lang prachtig bij. Goed beloopbaar. Het strand was dit keer onze vriend en niet onze vijand zou Rut Zoutman zeggen. Rut liep dit keer niet mee. Moest werken, zei zij zus die wel mee liep. Al was hij later wel aanwezig op zijn motorfiets. Het eerste stuk strand ging rustig en probleemloos. Strand af en het bos in. Daar waar de familie zich had opgesteld. Lekker ouwehoerend met Andries Welles die ik nog kon van een trail in de Ardennen.

Na het bos het 2de stuk strand. Het strand dat bekend staat om de kuilen en zandkastelen. De vorige editie was het prachting strandweer en brak je je nek over die kuilen en kastelen. Nu niet, heb er niet een gezien. Heeft dat koude weer toch nog ergens nut voor. Het koude weer. Daar had ik nog geen last van, maar wel kwam die continue waaiende wind me al langzaam de oren uit. Het zou zo blijven tot aan de vuurtoren op 34 km.

Strand af en door het duingebied. De bekende steile heuvel over en het glooiende fietspad op richting het 35 km punt. Tussen tijd op 30 km 3.11.33 uur. Eindelijk voorbij de vuurtoren en lekker met wind mee lopen. Ja, lekker. Hij was lekker fris, zeg maar koud. Mijn linkerkant van mijn gezicht vond dit niet prettig. Dus, buff omhoog en beschermen dat gezicht. Binnendijk had ik daar geen last van en ging hij weer omlaag.

Zo gingen de km’s voorbij. Van dat blessureleed had ik totaal geen last en wist dat het nu wel goed zou komen. Maar, het gevaarlijkste punt in de wedstrijd moest nog komen. “Killzone Lancasterdijk” richting het 45 km punt. Het bekende uitstappunt van mij. Nu liep ik daar dit keer met een grote grijns op mijn gezicht. Benen voelde goed aan. Van vermoeidheid geen sprake. Nu lekker rustig 10 km/u door dieselen. Wat ook gebeurde. Alleen een voorbij razende toeringkar, die me bijna voor me sokken reed vond ik wel wat minder. Leuk zo’n estafette, alleen wordt het mij wel iets te druk onderweg (ook wat betreft de chaos door het bijbehorende verkeer).

Als ik even alleen liep focusde ik me op mijn ademhaling. Een meditatietechniek die ik gelezen had in een boek over lopen en meditatie en nu in de praktijk bracht. Een erg prettige ervaring moet ik zeggen. Ik weet wel dat als je mentaal sterk bent veel meer kan dan dat je denkt te kunnen. Zo ben ik voor “Steenbergen” ook bezig met een opladingsoffensief.                                                                  De dorpen komen weer in zicht en dat betekend: de finish komt eraan. Ik merkte dat ik nog steeds goede benen had. Maar versnellen? Nee, niet doen, heel blijven. Steenbergen is het hoofddoel dit jaar. De 60 km precies in 6.15.00 uur. Een 2de 30 km van 3.03.27 uur Dat betekend dat ik Texel dit jaar gelopen heb met een negatieve split van zo’n 8 min. Kwam uiteindelijk binnen in 6.20.45 uur.

Na afloop wegen voor het onderzoek. Waarbij ik ondanks ik 2,5 liter vocht inname toch 1,7 kg was afgevallen. Kort daarna valt alle spanning van me af en ja hoor, vasovagale reactie. Wordt misselijk, duizelig en weet ik het allemaal. Gelukkig weet ik en mijn vrouw beide verpleegkundige, daar wel mee om te gaan. Pootjes omhoog en wegtrekken de klachten. Wilde dit keer wel wat sneller weg. Dus met steun van familie naar de auto. Voordat ik de boot bereikte voelde ik me weer goed en kon aan de overkant op een normale manier de Mcdonalds in wandelen. Al met al een bijzonder geslaag weekend. Dit keer weer gelukkig met mijn vrouw erbij.

 

Next stop Steenbergen.

Reacties

Het is weer eens zover. Zit weer eens lekker op schema van een planning gooit een achillespeesblessure roet in het eten. Na de laatste lange duurloop over bijna 5 uur heb ik een week niet gelopen. Bij het eerste de beste herstelloopje over het strand ging het mis. Pijn in de rechter achillespees. Ik liep op dat moment op mijn trailschoenen van Inov8. Niet echt een stabiele schoen voor een antipronatieloper als ik, maar met de veranderde loopstijl moet een half uurtje lopen toch kunnen. Ik hoopte op dat moment dat ik op tijd gestopt was om verder leed voor te zijn. Dat bleek dus niet zo te zijn. Ben nu 6 weken verder en kan nog geen 4 km lopen. Moet wel zeggen dat ik me ondertussen stevig verstapt heb, waarbij de klachten weer toename. Voor die verstapping kon ik alweer een uur lopen zonder contrareactie achteraf of de volgende ochtend.

Nu gooit die blessure wel roet in mijn planning, de echte schade komt pas vanaf maandag 7 januari als ik de eerste omvangweek wilde gaan maken. Dat wordt dus geen hardlopen, maar wel wandelen. dat geeft namelijk geen klachten. Ik ga dus beginnen met mijn wandeltrainingen voor de 24 uur. Helemaal stil zit ik dus niet.

Statistisch gezien kan ik 6 km/u gemiddeld (pieksnelheid op het moment is 6,5 km/u) wandelen. Dat x 24 uur is 144 km. Dan te weten dat ik, hoe slecht ik ook getraind ben op een moment, ik altijd 50 km kan hardlopen. En als ik het principe run/walk toepas het nog langer kan volhouden. ik verwacht wel dat ik dit jaar boven de 150 km uitkom, maar of ik de 180 km haal....waarschijnlijk niet. Maar dit is puur statistisch en op basis van mijn ervaring van de editie 2012. Als ik zonder mankementen kan starten kom de 24 uur wel door. Op dat moment denk ik toch niet meer aan de afstand die ik wil bereiken. Meer om mijn wedstrijdtactiek, die wil ik zolang mogelijk volhouden. En welke afstand daar dan uitkomt.... dat is op dat moment het gevecht. Dat kan om 130 km wezen, 150, 160 of verder.

De maand januari gebruik ik nu als herstelmaand. Hopelijk ben ik begin februari hestelt van deze ellende. Nu is het alleen maar rekken, versterken, ijsmassage, fysio en dagelijks sportmassage van mijn vrouw.

Shit happens. het wordt tijdelijk rust ipv omvang.

 

Reacties (2)

Vorige week liep ik een van mijn vele lange duurlopen. Het was mistig en daardoor ook wat aan de frisse kant. De bedoeling was om 5 uur lang hard te lopen. De te lopen afstand en snelheid was van minder belang. 5 uur lang hardlopen daar ging het om. Aangezien ik ook weekelijks mijn uurtje onverhard mee wil pakken, loop als het even kan ook een groot gedeelte over het strand. Globaal tekening ik mijn route dan al in mijn hoofd uit. Vanuit Honselersdijk via Monster richting s'Gravenzande door de duinen. Daar ergens het strand op. Via scheveningen terug de duinen in en volmaken via kwintsheul. Alleen het strand al is zo'n 14 km. 

Het is donderdagochtend buiten is het potdicht door de mist. Het wereldje waarin ik me vertoef is nogal klein. Net als s'nachts, maar dan overdag. Ik heb mijn Raidlight Olmo 5L rugzak om incl een waterzak met daarin ruim 2 ltr energiedrank en 2 bidons van 750 cc per stuk. Totaal dus 3,5 ltr vocht. Goed voor 7 uur in de wintermaanden en 5 uur in de zomer. Langzaam begin ik met lopen. op mijn dooie gemak, tempo 6.30 min/km.

Nu vind ik het altijd een sport om tijdens deze lange duurlopen de trailsporen te pakken waar dat kan. Sommige zijn nog geen 100 mtr lang en sommige meer dan 1 km. Maar mistig is het en hierdoor ook koud. Na een aantal km's kom ik aan tussen Kijkduin en Monster. Hier is een duinfietspad richting Monster (uiteraard) dat ernaast een trailspoor heeft. Rustig loop ik hier over heen terwijl andere lopers via het verharde pad voorbij lopen. Uiteraard kijken ze aangezien ik nog altijd een opzienbarende verschijning schijn te zijn met die rugzak om met die bidons aan de voorkant. Het is, ondanks dat ik maar 5 km van het strand af woon, toch alweer een tijdje geleden dat ik hier gelopen heb. Bij de duinen rij waren ze de laatste keer dat ik er was een extra duinenrij erbij aan het opspuiten. Tot mijn verbazing hadden ze hier bovenop een fietspad aangelegd.  Uiteraard pak je zo'n nieuw pad even mee om te kijken waar dat uitkomt. Ongeveer bij s'Gravenzande. En aangezien ik daar toch het strand op wilde kwam dat aardig uit. 

Het strand, vlak, strak en nog kouder. Ik merkte aan mijn handen dat ze nog niet veel gewend waren. Ik had pas zo'n 70 min gelopen en moest nog een paar uur. Handschoenen had ik niet bij me, dus handen in de mouwen. Op het strand liepen ook een 3-tal dames die gezellig hun duurloopje deden. Je kon nauwelijks de duinenrij zien door die dichte mist. De dames wilde op een gegeven ogenblik het strand af, maar konden de uitgang niet vinden. Iedere keer zag je ze van de vloedlijn richting de duinen lopen en terug. Ik moest hier wel een beetje om lachen. Verdwaald op het strand. Voor mij maakte het niet uit aangezien ik door loop tot de Scheveningse haven en daar wel het strand af moet. Uiteindelijk vonden de dames de uitgang en volgens mij tot grote opluchting.

Ik vervolgde me weg op het strand. Het strand was leeg en de golven vol met schuim alsof ze een container badschuim over boord gekieperd hadden. Nu langs de beroemde " zandmotor" . Hier moet je even uitkijken, want als de vloedlijn blijft volgen loop je na een paar km vast en moet je terug. Dus de duinenrij blijven volgen hoe slecht die ook zichbaar is. Langzamerhand wordt de mist wat dunner en is er weer wat meer zicht. Mijn leefomgeving ging van 200 maar 400 meter. Na kijkduin volgt 4 km later Scheveningen. Daar de duinen weer in. Dat heet daar het Westduinpark. Daar zijn ze werkelijk alle struiken en bomen aan het verwijderen om het in oude staat te herstellen. Zag ook hoge heuvels liggen en veel onverhard. Tijdens de volgende LSD ga ik daar maar eens de boel verkennen. Na de duinen weer het Westland in om de 5 uur vol te maken. Landinwaarts is het toch iets warmer, wat dan ook weer iets prettiger aanvoelt. 

Ondanks dat ik al bijna 5 uur onderweg ben merk ik de tijd eigelijk redelijk snel is gegaan. De zon is niet doorgebroken en het is de gehele dag mistig geweest. Heb rustig aan gelopen en totaal 44,5 km afgelegd in een zeer rustig tempo. Genoten van de omgeving, waarbij je zo dicht bij de bewoonde wereld toch ver weg kan zijn. 

Reacties

in mijn vorige blog schreef ik dat ik tot het einde van het jaar zou gaan trailrunnen. Daar kom ik eigenlijk toch van terug. De reden is dat door weken lang intensief te trailrunnen wat last heb gekregen van mijn knieën. Ik moet dit ook weer niet gaan forceren. De bedoeling was om de benen te versterken en niet om ze af te breken. Na deze eerste periode zou ik zowiezo wat langere afstanden gaan lopen.

Nu ga ik dat anders aanpakken. Ik ga lange duurlopen doen maar dan met stukken over onverhard terrein en niet te veel de heuvels in. In mijn geval zal er dus hele stukken over het strand gelopen worden en zo nu een dan een trailspoor pakken waar mogelijk. Na de herstvakantie van de kinderen ben ik daar mee begonnen. Eerst een duurloop van 35 km vervolgens een van 42,6 km en van de week een van 44,5 km. Dit in 3 weken tijd. Volgende week volgt de "tis voor niks" marathon. En zo ga ik verder tot het einde van het jaar. De dagen na de zeer lange duurloop rust en herstel en op gevoel evt een trailrun met heuvels te lopen. Tussendoor wat kort werk. De nadruk ligt dus niet op de omvang maar op gewenning van de zeer lange duurloop.

Ik merk dat na een zeer lange duurloop mijn spieren voldoende belast zijn geweest. Ik zal in deze weken ook niet de nadruk leggen op de snelheid of afstand maar op de tijdsduur dat ik loop. Pas als de benen voldoende gewend zijn kan ik ook wat meer km's gaan maken. Ik kan niet EN de duurloop langer maken en die vaker lopen EN omvang gaan maken. Dat is dan ook weer vragen om problemen. De verwachting is dat dit begin januari wel zal kunnen.

Gewenning, dat is waar het hier om draait. Nu is het ook de periode dat het kouder wordt buiten. De dagen dat het rond het vriespunt is komen er aan. Ook nu is het zaak om vaak buiten te zijn om weer gewend te geraken aan de koude. Bij de lsd over 44,5 km liep ik langere tijd over het strand met mijn handen in mijn mouwen vanwege het mistige koude weer. Mijn lichaam is het dus nog niet gewend. Maar er is nog een punt wat ik zo nu en dan train. Lang wakker blijven. Ik werk zelf als verpleegkundige in de continue dienst. en moet dus ook veel s'nachts werken. Nu blijf ik vaak na mijn laatste nachtdienst wakker en ben dus geregeld 24 uur wakker. Of deze gewenning een positieve invloed heeft weet ik niet, maar ik maak van de gelegenheid wel gebruik om het uit te proberen. Mijn ervaring is na een aantal Roparuns en de 24 uur van Steenbergen van 2012, dat lopers die niet gewend zijn om s'nacht te werken veel meer moeite hebben met hun bioritme dan lopers die dat wel gewend zijn.

Stand van zake tot op dit moment: 8 weken intensief trailrunnen. Vervolgens 1,5 week rustig aan ivm schoolvakantie. Nu al 3 weken bezig met gewenning van de lange duurloop. Volgens planning komen daar nog 5 weken bij. Dan komt de kerstvakantie en wordt het net als bij de herfstvakantie alleen hardloopforenzen. Het lichaam komt dan tot rust. In het nieuwe jaar ga ik dan met de omvang starten. Volgens planning dan.

Wordt vervolgd 

Reacties
Mijn eerste hardlooptrainer heette Pieter Keij. Hij was de man die mij bracht naar de 2.51.05 uur op de marathon en de 1.17 uur op de halve. Ik was en ben een loper die altijd alleen trainde. Ik wilde na een aantal jaren ook wel eens in een groep trainen. Dat werd de groep waar mijn huidige vrouw trainde en waar ook ultraloper Rut Zoutman van deel uit maakte. Pieter zei later tegen me, aangezien ik toen nog altijd in zijn winkel kwam "Hoe of waar je ook voor traint, maak eerst je zaakjes in orde voordat je omvang gaat maken". En deze woorden ben ik niet vergeten.
 
Na de 24 uur van Steenbergen ben ik gaan nadenken met die woorden in mijn achterhoofd. Welk "zaakje" was daar niet in orde. Dat was niet moeilijk op dat moment. Mijn lange duurlopen uitbreiden, mijn bleseure gevoeligheid afnemen om zo te zorgen dat ik meer omvang kan gaan trainen.
 
Maar hoe pak je dat aan als je in de eerste week al een kuitblesseure oploopt tijdens de trail des fantomes. Want ja, het heeft toch zijn sporen achter gelaten. De benen moeten dus sterker worden. En hoe doen we dat, trailrunning. Mijn oog is gevallen op Meyendel bij Wassenaar. Een duingebied met alle soorten van trails. Single tracks, mul zand, bos grond vele soorten van heuvels. noem het maar op het ligt er. Ik heb er in het verleden geregeld getraind dus helemaal onbekend is het terrein niet.
 
De eerste weken stonden daar in het teken van verkenning en gewenning. Mijn wegbenen zijn erg gevoelig en een te snelle toename kan ook weer blesseure ellende geven. Ik ben nu 8 weken bezig en loop daar minimaal 3 keer per week. De trailtraining heb ik langzaam opgevoerd naar nu max 3 uur lopen 1x per week en 2 x ruim een uur. Mijn route staat ook vast om zoveel mogelijk gebruik te maken van het terrein en niet continue over het zelfde stuk te hoeven lopen. De route is nu 12 km lang. De bedoeling is om die route uiteindelijk 3 x te lopen (36 km dus).
 
Maar het is niet het enige wat daar getraind wordt. Met mijn loopstyle ben ik ook al geruime tijd bezig om te veranderen. En dat gaat me, moet ik zeggen, goed af. Bij het trailrunnen moet je wel anders lopen anders koste het te veelkracht en kan je niet goed anticiperen op het terrein.
Ook je concentratie blijft schrep. Je moet wel, want anders lig je zo op je .......
 
Na deze eesrte 8 weken kwam de eerste test. De Brussels marathon.
Deze marathon, waar ik al jaren pacer ben, is nog al heuvelachtig. Dat merk je wel in je benen als je daar voor het eerst loopt. Nu moest blijken of die trailruns van de afgelopen weken mijn kracht hebben verbeterd. En ik moet zeggen, ja. Ik liep heel gemakkelijk de heuvels op, Iets wat in afgelopen jaren toch stroever ging. Ik merkte al dat het verbeterde aangezien ik steeds makkelijker over het terrein loop, maar Brussel was de eerste echte test.
 
Nu ga ik het langzaam uitbreiden naar een 4 uurs trailrun in Meyendel. Dit tot het einde van het jaar en langzaam ook wat meer omvang. Tot het einde van het jaar daarzoveel mogelijk blijven lopen. Begin januari komen er wat meer lange dl op de weg bij. Maar tot die tijd trailrunnen.
 
 
Lees meer...
De trail des Fantomes. Alleen de naam al zou je schrik aanjagen. Een trail in de Ardennen rondom het plaatsje La Roche. Na vele afzeggingen bij andere trails door blessureleed en andere ellende moest het er maar eens van gaan komen van mijn debuut op de trail. Het is een zware trail over 25 of 50 km. Ik koos als ultraloper voor de 50 km niet wetende dat er meer bij komt kijken als het geregelde offroad running in mijn eigen buurt. Dat het heel zwaar zou worden dat wist ik wel van te voren. Maar zo zwaar. Nee, dat had ik niet verwacht.
 
Het is zaterdag dat ik richting La Roche-en-Ardenne rij. Ik had me een slaapplaats verworven bij de groep van Paula Ijzerman. Daar aangekomen stelde ik me voor en merkte dat andere lopers mijn naam wel herkende van de multimediasites. Al gauw ging het over trailrunning en ik merkte al gauw dat er een groep lopers is dat geregeld dit soort wedstrijden loopt en een groep is dat echt op de weg de ultra's loopt en zo nu en dan een trail meepakt voor de afwisseling. Waar ik er dus een van ben. Mijn voornaamste doel van trailrunning is om mijn wat blessure gevoelige benen een stuk sterker te krijgen. Dit voor de 24 uur van Steenbergen in 2013.
 
Het wordt zondag. De startnummers hebben we al de avond ervoor wandelend al opgehaald (totaal 2,5 uur gewandeld). S'nachts heb ik maar 3 uur kunnen slapen van de hoofdpijn veroorzaakt door de airco van mijn auto. Maar ik kan dit hebben aangezien ik geregeld kort slaap door de nachtdiensten die ik werk.
 
Het is 07.00 uur als we starten. Het eerste gedeelte gaat over asfalt waarna we rechtsaf het onverharde opgaan. Ik verheug me op het avontuur, maar houdt mijn verstand erbij. Het doel is meer kracht in de benen te krijgen en niet geblesseerd te geraken. Steenbergen is ver weg maar de voorbereiding is tijdens de start van de wedstrijd begonnen. Voorbereidingsfase 1 duur tot eind november met als doel krachtiger worden.
Het parkoers gaat al snel omhoog en zie dat nagenoeg iedere die bij mij in de buurt loopt naar boven wandelt. Deze tactiek om energie te sparen wist ik en sluit me dan ook trouw aan bij de wandelaars. Na een tijdje begon het echte feest. We gaan stijl omhoog. Wandelen is er niet meer bij, het is gewoon ordinair klimmen met handen en voeten. Vastgrijpend aan alles wat ik tegen kwam klauter ik omhoog. Op dat moment voelde ik de bui al hangen. Je moet natuurlijk ook weer naar beneden en ook weer langs zo'n idioot steile wand. Suïcidaal ben ik niet maar kreeg wel het gevoel dat ik dat was op dat moment. Ik ben namelijk wat dat betreft een enorme schijtlaars en krijg al knikkende knieën als ik op een ladder op een hoog sta te schilderen. En inderdaad ze kwamen, stijl omlaag en weer stijl omhoog. Kilometers achter elkaar met als afwisseling rotspartijen en enorme hoeveelheden boomwortels waar, als je niet uitkijkt, onherroepelijk van op je giegel gaat. Gelukkig bleef me dat bespaart aangezien ik het op mijn gemak deed en geconcentreerd bleef lopen.
 
Langzamerhand werd het ook heter. De temperatuur zou die dag op kunnen lopen tot 36 graden. Niet dat me dat tegenhoud. Nee, ik weet mee goed te redden in extreme hitte. Al moet je bij trailrunning wel opletten met drinken dat je niet.....Juist, gebeurde dus bijna. Weer wat geleerd.

Na een km of 14 begon ik na te denken 50 km zo lopen met benen die daar eigenlijk nog niet geschikt voor zijn. Ik mis de techniek van klimmen en dalen en merkte dat mijn benen echte wegbenen zijn, gewend aan de monotone beweging. Dit is anders, maar daar deed ik het ook voor. Alleen is het verstandig om dan tijdens de zwaarste trail van België direct te langste afstand te lopen. Nee dus, de kortere afstand zou voor mij beter geschikt zijn. Echter de 25 km lopers starten niet om 07.00 uur maar 3 uur later. Ik wist van een van de loper van de groep waar ik overnachtte dat er neem mogelijkheid was om af te buigen en verder te gaan als 25 km loper. Alleen sta je dan niet bij de uitslagen. Maar dat is niet zo erg. Vlak voor het moment dat we de ergste klimpartij en daling krijgen waarbij ik me met een ketting omhoog moest hijsen, vroeg ik aan een wat ervaren trailrunner of dit zo de gehele tijd door gaat. Ja, was zijn antwoord. Boven op deze klim kreeg ik een haarelastiekje als bewijs dat ik daar boven geweest was. De vrijwilligers vroegen of het parkoers goed aangeduid was aangezien ze bang waren dat er toeristen de wegwijzers zouden verwijderen of verdraaien. Alles stond prima zei ik, geen problemen tegengekomen.

Ik ging verder richting de kamikazeafdaling. Welke randdebiel verzint zo iets dacht ik. Maar goed het zal er wel bij horen. Met waren doodsverachting ren, glij en schuif naar benen, me goed vastpakkend aan de bomen die er nog stonden. Beneden aangekomen, zonder te vallen, de splitsing van de 25 en 50 km route. Ik ging recht af, de route van de 25 km volgend. Ik was de eerste en de enige die dit deed aangezien ik overal als eerste langskwam en bij de finish geen andere loper tussen mij en winnaars 25 en 50 km liepen die er de brui aan hadden gegeven.

Ik volgde het parkoers verder van de 25 km en liep helemaal alleen. Als ik fout zou lopen kan ik verdwalen aangezien ik de omgeving totaal niet ken. Het parkoers bleef goed aangeduid. Even later de eerste waterpassage door de rivier de Ourthe. Behoedzaam loop ik over de ongelijke ondergrond. Midden in de rivier lagen een aantal enorme zwerfkeien. Daar wilde ik wel overheen. Alleen, ze waren een beetje glad onderin. En dus zag ik de Ourthe van heel dichtbij. Met nog 5 km te gaan kwam ik bij de laatste drankpost. De vrijwilliger was verrast van mijn vroege komst aangezien hij volgens mij nog aan de koffie zat. Ik legde uit waarom ik zo vroeg was. Nam een bekertje cola en vervolgde mijn pad, de klim op. Een klim van 160 hoogtemeters in 1,2 km tijd. Ik vervolgde me weg en kwam zowaar een stuk tegen waar je normaal kon hardlopen. Geen schaduw dus lekker warm. Geen probleem aangezien ik mijn vocht en electrolytenhuishouding goed bij kon houden.

Voor de gedesinteresseerde. Ik gebruik Elete in mijn kraanwater om mijn electolyten op niveau te houden. Is erg handig om mee te nemen onderweg. Zie verder op http://www.eletewater.co.uk/

Niet lang daarna, kwam de Ourthe weer in zicht met herrie van spelende kinderen. Was dus vlak bij. En dan denk je dat je er bent, krijg je nog een steile afdaling voor je kiezen. Nu nog voor de 2de keer de rivier over. En dit keer bleef ik recht op. Links af over de camping richting het finishdoek waar ze ook nog niet klaar waren. Ook hier weer uitleg voordat ik me tegoed deed aan de vers afgesneden watermeloen. Ik was gefinisht. Wel eens waar buiten de uitslag om. Maar dat is erg, nee. Ik merkte wel dat ik spierpijn had bij spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had. Nu was het wachten op de andere van groep. Een stapte uit bij de tweede verzorging op 25 km, de andere finishte wel.
Na thuiskomst kon de balans opmaken van mijn eerste zware trail. Heb ik spijt van mijn beslissing om tijdens de 50km trail te besluiten het 25 km parkoers te volgen? Nee. Ik merkte dat mijn monotoon gewende loopbenen nog te zwak waren om een zware trail als deze goed te volbrengen. De volgend dag had ik spierpijn op plaatsen waar ik normaal nooit iets voel. Positief dus, daar deed ik het tenslotte voor.Hoe maak ik mijn benen ondertussen sterker in Nederland? Ik weet nu wat een zware trail betekend qua parkoers. Dat wordt het parkoers in Rijswijk dus wat een aardige vergelijking is. Alleen vele uren lopen op die ronde van 2,5 km en veel research wat betreft de techniek Ik heb genoten onderweg van het mooie parkoers en uitzicht.
Volgende keer weer? Ja, het is een leuke afwisseling en een aanrader voor iedere wegatleet.

 

 

 

 

 

Lees meer...   (3 reacties)
De Roparun een estafetteloop over 516 km door Frankrijk, België en Nederland. Je start fris in Parijs en je komt verrot aan in Rotterdam. Nu zal de ene hem zwaarder voor zichzelf moeten maken dan de andere om ook in verrotte toestand aan te kunnen komen. Als ik naar mezelf kijk dan is die 65 km in estafette vorm niet bijzonder zwaar als ik fit en fris ben. Nu ben ik wel een type die de Roparun altijd wel weer op een speciale methode wil lopen om hem voor mezelf wat zwaarder te maken. De eerste 3 jaar paar waren op pure snelheid, vorig jaar liep ik vanwege een uitvaller 120 km terwijl de eigenlijke bedoeling was om hem selfsupport te lopen, en dit jaar zou ik willen beginnen met een zwaar vermoeid lichaam. Dat zware vermoeide lichaam zou ik krijgen doordat ik 2 weken voor de Roparun de 24 uur van Steenbergen gelopen had.

Maar het liep anders, ik werd door een totaal onvoorziene blessure na 22 estafettekm's, dus zo'n 200 km op de route, uit de wedstrijd geknikkerd door mijn eigen lichaam.


Het is vrijdag. De dag van vertrek naar Frankrijk. Ik wordt wakker en zie dat ik weer eens dat vervelende eczeemplekje op mijn vinger heb. Als ik daar niets aan doe dan heb ik binnen 24 uur een enorme flebitis aan mijn arm. Antibioticazalf smeren dus. Ik heb dat standaard in huis dus dat is geen probleem. Ik vertrek naar onze de afgesproken plaats bij ziekenhuis Antoniushove. Daar aangekomen worden de benodigde spullen voor ons vertrek naar Parijs door mijn teamleden en ik snel ingeladen. We vertrekken om 10.30 uur. Onderweg bedenk ik me ineens dat ik nog niet gegeten heb en wordt vervolgens strontmisselijk in de bus. Snel wat eten was de optie. Even later voelde ik me dan ook weer wat opgeknapt. De reis gaat vlug en we komen dan ook lekker op tijd aan in Parijs.

Nu begin ellende nr 1. De kamers die we gedacht geboekt te hebben waren niet bevestigd volgens het hotel. Gelukkig had dat hotel kamers genoeg zodat we toch daar nog konden slapen. Ja, anders was het de bus vrees ik.

Toen alles geregeld was gingen we naar het centrum van Parijs om te eten. Gelukkig hadden we een goed restaurant want een ander team kon niet starten vanwege voedselvergiftiging van het gehele team. Het is 23.00 als ik mijn bed opzoek.


Zaterdag de dag van de start. Tenminste voor team 1, want mijn team moest pas laat op de avond starten. Het is dat ook al bijna zondag als het zover is.

Halverwege de ochtend reden we het terrein op waar het kampement was voor de start. We waren nog niet goed en wel uitgestald of onze teamcaptain kwam naar me toe. Het Algemeen Coördinatie Team van de Roparun, werd gebeld door mijn vrouw of ik met spoed terug wilde bellen. Ik had namelijk mijn toestel uitgezet om stroom te sparen. De reden van bellen was dat mijn jongste en gehandicapte zoon weer eens “ontsnapt” was thuis en uit de sloot was gehaald, levend gelukkig. Mijn vrouw was aardig van slag hierdoor. Na wat heen en weer gebel waren der gemoederen thuis ook weer wat gekoeld. Niek het ondeugd zelve is zich van geen kwaad bewust en is dan ook erg vrolijk onder.

Ondertussen was de temperatuur ook aardig aan het klimmen en leek de Roparun een herhaling te worden van twee jaar geleden. Toen had ik ook dezelfde aflossingen. Twee keer s'nachts en twee keer midden op de dag. Het wordt langzaam starttijd en het is 16.13 uur als we starten. Ik heb nog een aantal uren rust want ik start nogal laat op de avond.

Team 1 loop rustig zijn km's en krijgt te maken met problemen. Een zieke chauffeur en een lekke band zorgen voor zo'n 25 min vertraging. Mijn teamleden en ik zullen nu al gelijk aan de bak moeten om deze achterstand weg te werken.


De 1ste aflossing. Zoals ik al schreef moest ons team al direct aan de bak om de achterstand weg te werken. Dit lukte aardig aangezien we de achterstand verkleinde tot 6 min. Met mijzelf ging het minder. Mijn peesplaat aan de buitenzijde van mijn linker been begon nogal te trekken aan mijn knie wat een vervelende pijn gaf. Dat dit een direct gevolg was van de 24 uur van Steenbergen begreep ik direct. Ik kon alleen niet plaatsen waarom juist nu mijn peesplaat en niet mijn kuiten bijv., iets waar ik veel last van heb gehad de afgelopen periode. Maar goed vervelde was ik wel.

Na de aflossing liet ik me masseren en intapen om het toch te gaan proberen tijdens de tweede aflossing.


De 2de aflossing. Ik mocht als eerste lopen. Het voelde van het begin niet goed aan en na 2,5 km viel het doek voor de Roparun 2012. Ik had zo'n 22 km totaal gelopen. Ik wist dat het zwaar zou worden en dat mijn benen pijn zouden doen. Maar uitvallen met een overbelaste peesplaat. Nee, dat had ik niet verwacht. Nu kan ik op dat moment gaan lopen chagrijnen, maar ik kan ook de fietsers een beetje ondersteunen met hun tocht. Ben ik toch nog ergens nuttig voor. Fietsen en verbranden , terwijl de ene Roparunner na de andere bevangen wordt door de hitte. Wat logisch is. Het lichaam is de warmte nog niet gewend dus.... voor een aantal lopers problemen. Gelukkig bleef dit voor ons team bespaard.

Tijdens het fietsen ging ik zitten nadenken voor volgend jaar. Dat de combinatie 24 uur van Steenbergen en Roparun niet samen gaan lijkt mij duidelijk. Ik zou daar een andere oplossing voor moeten verzinnen wil ik tijdens de Roparun van 2013 weer wil gaan lopen en ook een 24 uur in dezelfde periode. Daar moet ik over gaan nadenken thuis en op het gemak. Ondertussen na nu nogal wat fietskm's was de aflossing daar. En kan mijn team en ik zich verzorgen en rusten.


De 3de aflossing. Het zwaartepunt van iedere Roparunner. De tweede nacht. Je hebt al wat km's in je benen en je gaat nu over hoeveelheid km's heen die je normaal niet loopt in dezelfde hoeveelheid tijd. En dus gaan je benen pijn doen, je snelheid zakt en mentaal stort je in als je niet uitkijkt. Maar de tweede nacht is nu juist de kracht van de ultraloper tijdens de Roparun. Het lichaam van de ultraloper is gewend aan deze voor sommige idioterie. 65 km lopen in 2 dagen is een normaal trainingsblok wat ik bijv. geregeld loop. Dan pas merk je dat je toch tov de rest beschikt over een enorme duurkracht. Maar dit jaar even niet, de reden is bekend. Nu had ik tijdens het indelen van de teams mij ook niet als loper neergezet die het team “draagt”. De reden is Steenbergen maar dat lijkt me duidelijk. Normaal doe ik dat dus wel en vorm de rest van het team, met mij als drager, om me heen. Dit jaar koos ik voor Janneke, een voormalige Ironman triatlete die nu alleen nog marathons loopt. Ook dus iemand die 14 uur duursport heeft meegemaakt.

Tijdens de 3de aflossing kon ik merken dat de lichamen aardig aan het verzuren waren en het mentaal begon te breken. Ik probeerde de sfeer in het team goed te houden want ik weet dat als je kop goed staat je fysiek veel en veel meer aankan dat dat je op dat moment denk te kunnen. Iets wat zou blijken tijdens de laatste en 4de aflossing. Nu zat ik tijdens de Roparun dit jaar noodgedwongen veel op de fiets en zag dat er nogal veel lopers waren die met ingetapte benen aan het lopen waren. De heuvels in het begin heeft dus bij een hoop lopers klachten gegeven. Niet vreemd aangezien de meeste van die lopers moeten trainen op heuvels die niet hoger zijn dan een viaduct. Het is bijna licht als het team wordt afgelost. Ze gaan zich opmaken voor de 4de en laatste aflossing richting de Coolsingel in Rotterdam. Deze aflossing maak ik niet mee. Alle lopers gaan zelf op de fiets vanwege verbod van de busjes op het parkoers in de laatste 60 km van de route. Ik zie ze terug in Rotterdam. De 4de aflossing ging ook inderdaad weer beter dan de 3de. Mentaal waren ze weer fris. Het team finished in bijna 48 uur. Ze zijn moe, voldaan en hebben zichzelf weer overtroffen.

Mijn benen voelde doordat langzame fietsen zwaar aan. Het lichaam vond het niet leuk dat ik weer een inspanning deed zo kort na de 24 uur van Steenbergen en zei terecht “HO”

En volgend jaar..... De Roparun lopend en waarschijnlijk een 24 uur kort daarachter in Duitsland.


Lees meer...
De 24 uur een discipline dat nu helemaal mijn ding is. Heb altijd al hele lange afstanden (meer dan 100 km) willen lopen maar om nu direct een aan een van punt naar punt wedstrijd te lopen met een tijdslimiet vind ik ook weer zoiets. Lopen terwijl ze de boel al aan het opruimen zijn, geweldig. De 24 uur is daarin tegen een mooie oplossing. Je loopt 24 uur over een vast parkoers en je afstand wordt bepaalt hoe jij je die dag voelt. Dit jaar was de eerste keer dat ik deze discipline afgelegd hebt. De doelstelling was 24 uur uitlopen, leren, afstand onbelangrijk (138 km gelopen) Nou en of ik geleerd heb. In ieder geval voldoende verzameld. Maar wat ging nu goed en slecht en wat ga ik verbeteren. Ik hoop dat ik ook andere lopers over te kunnen halen om dit eens te proberen.
 
Duurlopen: Ik had hier een manco in ivm mijn kuitblessure. Had 1 marathon en een 28 km duurloop kunnen lopen vanaf januari. Als alternatief, vaker trainen maar kort werkte goed. Weekomvang tot 141 km kunnen halen met 12 trainingen. Nu wel vaker langere duurlopen gaan inplannen icm omvang om er nog meer profijt uit te kunnen halen.
 
Krachttraining: Na de wedstrijd had ik, in tegenstelling tot andere wedstrijden die ik in het verleden gelopen had, geen stijve onderrug vanwege te slappe spieren. Hiermee doorgaan. Mijn been spieren kon ik vanwege die kuitspierblessure niet met trailrunning versterken. Dit weer oppakken en zowel in training als wedstrijden trails gaan lopen.
 
Tempotraining. Het ondergeschoven kindje van het laatste jaar. Niet aan kunnen werken. Ook dit voorzichtig weer gaan oppakken. Tempo's lopen op gevoel en niet op basis van een neer te zetten tijd.
 
Wedstrijdtactiek: Mijn tactiek van de afgelopen 24 uur was om 1500 mtr te lopen en 500 mtr te wandelen om de spieren rust te geven en het zolang mogelijk vol te kunnen houden werkte goed. Deze tactiek heb ik helemaal gefinetuned. Had tegen de 200 km kunnen lopen als ik dit 24 uur had volgehouden. Met mijn manco aan duurlopen het ik dit 10 uur kunnen volhouden. Ga ik dus mee door, evt de looppauze iets korter maken.
 
Mentaal: Was ik ijzersterk, zat lekker in mijn vel en had geen prestatiedruk. Dit wordt wel anders volgend jaar als het geleerde van dit jaar ga gebruiken in 2013.
 
Verzorging. Had geen last van mijn maag, At geregeld een zoute tuc en rozijnen. Mijn energiedrank was Perpeteum van Hammer Nutrition. Dit alles beviel goed. Evt iets aan sleutelen komend jaar. Hoe weet ik nog niet.
 
Na afloop: Ik werd 15 min na de wedstrijd vasovogaal niet lekker. Dit komt door een bloeddrukdaling na een extreme inspanning. Uitzoeken wat te doen om dit te voorkomen. Ik weet nu hoe mijn lichaam reageert op een 24 uur. Het enorm leuk en loodzwaar om te doen. Rond het parkoers is het gezellig.
En met al deze gegevens ga ik me waarschijnlijk voorbereiden voor Steenbergen 2013: “De jacht op de 180+” Wordt vervolgd
Lees meer...
Eindelijk was het dan zover, Steenbergen de 24 uur. Een wedstrijd die ik al 2 keer eerder had willen lopen, maar door ziekte en andere ellende thuis niet kon lopen. Een debuut op de 24 uur die ik zou gaan lopen, puur om ervaring op te doen, om een 24 uur te leren lopen. Afstand niet belangrijk, uitlopen wel, koste wat kost. Maar nu was het wel zover, nu kon ik hem lopen. Ik was fris en helder in mijn hoofd en had er zin in. Weken ervoor begon ik op de multimedia al met aftellen. Mentaal kon ik die 24 uur aan. Ik was gehard door de afgelopen twee jaar. In die periode heb ik me ook meer kunnen verdiepen in mijn project; de 24 uur. Veel kennis vergaard, trainingsplannen opgezet, wedstrijdtactiek bedacht en geïmplanteerd in mijn trainingen. Al zat er wel een probleem bij mijn trainingen. Mijn linker kuitspier deed al tijden vervelend en ging lastig doen na zo'n 18 km. Mijn hele trainingsplan moest ik aanpassen. De lange duurlopen werden vervangen en ging vaker per dag trainen. Tja, want kort lopen dan gaf nu net geen klachten. Vaak trainen maar kort, net als Henk Bronswijk altijd deed. Ik maakte weken van 141 km maximaal. Wat voor mij veel is. Ik heb welgeteld vanaf januari tot de wedstrijd 2 lange duurlopen gedaan. 1x een 28 km in januari en 1 marathon (Antwerpen), zo'n 3 weken voor de wedstrijd. Voor die marathon af mijn fysio het groene licht, hij had er vertrouwen in. En inderdaad ik had geen last, wat bij mij zelfvertrouwen gaf voor Steenbergen.
Het wordt 12 mei Steenbergentijd. De reis is vlot en zonder problemen. Als we aankomen wordt ik netjes verteld waar ik naar toen moest om mijn kampement op te zetten. Nu is dat voor mijn snel gebeurd aangezien ik alleen een campingstoeltje bij me heb en een minitentje die ik van mijn kinderen heb gejat. Clubtrainer Ed van Beek had echter meer problemen. Hij had een tent meegenomen die hij 15 jaar geleden voor het laatst gebruikt had. Het duurde even maar even later stond deze tent ook. Alles was in gereedheid gebracht voor deze monstertocht over een weg waar je aan het einde weer opnieuw begint. Het wordt tegen drieën. Iedereen staat bij de start streep. Ik sta daar met een grote ballon in mijn handen. Ik zou deze oplaten als eerbetoon aan alle overleden kinderen met het Williams Syndroom. Mijn vrouw heeft daar een haar project van gemaakt Hier vindt je meer over haar project. De wedstrijd begint. Het lijkt wel een vertraagde weergave van de werkelijkheid zo rustig komen de lopers op gang. Na ruim 3 km begin ik met mijn wedstrijdtactiek; 1500 mtr hardlopen en daarna 500 mtr wandelen. Het wandelen begint in de 2de bocht voor verversingspost en stopt bij het bruggetje. Het wordt mijn opstart bruggetje. De tactiek is tijdens de trainingen helemaal gefinetuned. Ronde naar ronde loop ik in dat ritme. Iedere keer opnieuw wandelen bij de verzorging en opstarten bij het bruggetje. Jaren geleden liep ik hier een 6 uur in Steenbergen en was dat bruggetje ook al bekend ivm de gladheid ervan. Toen werd er pekel op gegooid nu was dat niet nodig. De nacht valt over Steenbergen en de geluidsapparatuur begon te zwijgen. Het parkoers begon te veranderen in een landingsbaan aangezien er om de 5 mtr een glazen potje stond met een waxinelicht erin. Volgens mij moeten ze daar in Steenbergen verplicht doperwten eten, zoveel stonden er. Na een uur of tien lopen kreeg ik de eerste enorme dip. Ik wist dat dit ging gebeuren aangezien ik een manco heb met lange duurlopen en teer op mijn weekomvang. Hardlopen ging nauwelijks meer en besloot een wat langere pauze in te lassen om goed te kunnen eten en te drinken en om een vervolgplan te maken. Eerlijk gezegd had ik gehoopt om wat langer hard te kunnen lopen en pas later met wandelen te beginnen. Ik zat rustig op mijn stoeltje te eten van de heerlijk macaroni die de organisatie beschikbaar stelde en niet alleen voor de lopers, ook de begeleiders werden voorzien. De organisatie was dan ook uitermate perfect., al hadden ze wel problemen met de lichtkrant die de gelopen afstand moest doorgeven als je over de “finish”mat liep. Ook daar hadden ze een oplossing voor. Ik weet niet waar ze die ineens vandaan gehaald hadden , maar plotseling stond er een grote flatscreen op een tafel waar de te gelopen afstand op stonden. En zelfs ik met mijn kippige ogen, heet tenslotte niet voor niets Hen, kon het zonder bril lezen. Ik was ondertussen weer gaan lopen, zeg maar high speed walking. Wim Bart Knol liep een rondje mee en gaf wat nuttig advies. Ook andere lopers sloten een of meerdere rondjes aan. Op deze manier kom je tijdens je ervaringsloop ook aan goede adviezen. Henk Harenberg, Hein Bodelier, Bob Stultiens en Jannet lange zijn lopers waar ik tijdens de loop weer veel van geleerd heb. Langzaam wordt het licht. Ben nu al uren aan de wandel. Van het high speed walking is ook al niets van over. Ben gesloopt, helemaal gesloopt. Ben op dat moment meer zombie dan mens. Maar ik wist het van te voren en het is iets wat ik ook wilde, total los en dan doorgaan. Bij het krieken van de dag begin ik ook te zwalken op mijn benen. Ik wist dat ik nu even moest pauzeren om volgetankt weer verder te gaan. Andere lopers en begeleiders zien mijn zware strijd tegen mezelf en spreken me moet in. Ik volhard maar als de familie weer aan komt draven gaat het toch bijna mis. Voor het eerst twijfel ik, bleef even zitten en ging vervolgens toch weer verder. Ik merkte dat door dat bijtanken ik toch iedere keer weer iets makkelijker liep. Dus als ik weer begon te zwalken even paar minuten pauze en om vervolgens weer door te gaan. En zo ging het door tot de laatste ronde. Ik merkte dat ik de 138 km kon halen. Dus ik ging ervoor. In een uiterste krachtsinspanning. Kreeg ik het voor elkaar om die laatste ronde te halen en met nog 60 sec te gaan nog een hardlopend eindschot. Hoe ik dat voor elkaar gekregen heb weet ik niet. Maar dat mijn lichaam dat totaal niet waardeerde weet ik wel zeker. Na het stoppen schoten de pijnsteken door mijn voeten en enkels. Ik kon niet meer op mijn benen staan en moest gaan zitten totdat de restmeters waren opgemeten. Het probleem daarna was dat ik totaal niet meer de kracht had om overeind te komen. Op handen en knieën en met behulp mijn oudste zoon en de buggy van mijn jongste zoon krabbelde ik met heel veel pijn overeind. Nu was het leed helemaal niet meer te overzien. Lopen ho maar, bij de auto een vasovogale reactie. Die gelukkig door mijn vrouw de kop in werd gedrukt aangezien zij als ic pleeg wel raad weet in dit soort gevallen. Maar al met al heb ik mijn doelen behaald. Heb veel geleerd, heb genoten en ben helemaal en ook helemaal kapot gegaan en daarmee om weten te gaan. De organisatie was perfect en ik kom zeker terug bij de 24 uren van Steenbergen.

Lees meer...   (2 reacties)
Categorieën
Laatste artikelen
Lijst met albums
Persoonlijke records
Baan
 
3 km
Naaldwijk '99
10.02
5 km 
Naaldwijk '97
17.20
10 km Naaldwijk'99
35.16
 
 
Weg
 
5 km
Delft '96
17.07
10 km
Dodewaard '96
35.07
15 km
Nijmegen '99
54.13
20 km
Alphen a/d R '98
1.14.04
21,1 km
Rosmalen '98
1.17.42
42,2 km Rotterdam '98
2.51.05
50 km Soerendonck '01
4.14.53
60 km Texel '05
5.50.55
80 km
Santpoort -      Hoek v Holland '02
7.54 uur
6 uur
Texel 2001
66.053 km
12 uur
Den Haag 2010
101,336 km
24 uur Steenbergen 2012
138,376 km

 

 
Aantal gelopen marathon's 30
Aantal gelopen ultra's    19
  •                Totaal     49
 
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl